Satırlardan sadırlara...

Deplasmanda Plasebo

2010-02-21T10:29:00.000-08:00

Allah’ım kaderimde anarşi ve protesto

antidepresanlar ve içi boş bir gardırop

ne de çok yer kaplıyor mesela Al Pacino

yardımın gerekiyor Kadıköy’deyim stop.

Allah’ım kaderim bu sentimental ambargo:

Alternatif referans potansiyel salvo yok,

sadece klostrofobi, hicran türbülans ve şok;

cariyeler çekilmiş yeraltına cumburlop.

Allah’ım kaderimi sen yazdın sen bilirsin

kalbim oyuncak mı ne, ne kolay kırılıyor?

“Deplasmandır bu dünya” diyor albino şeyhim

plasebo yutturuyor bana depresif doktor.

Allah’ım kaderimden şikayetçi değilim

aksine bahtiyarım evrende bana da rol

verdiğin için şahsen, Allah’ım bizler senin

falsolu kullarınız, n’olur bizden razı ol.

Murat Menteş

BİR KİTAP BİR BALTA

2010-02-01T09:20:00.000-08:00

'Bir kitap bir balta' Ömer Faruk Dönmez'in hikâyelerinden oluşan bir kitap.
Bazı kitaplar vardır, okurken biticeğine üzülürsünüz. Bu kitap da onlardan biri. Mest oldum. Son zamanlarda bu kadar iyi bir kitap okumamıştım.
Ve, dunyabizim.com'da Ömer Faruk Dönmez'le yapılan bir röpörtaj...
Söylediklerine harfiyyen katılıyorum.. Allah böylelerinin sayısını artırsın.

İnfaka Muhtacız!

2009-12-02T02:38:00.000-08:00

Onlar bizim bir kıta ötemizde yaşıyor, ya da yaşamaya çalışıyor!

Hiçbirimiz, bizim sahip olduğumuz imkanlardan mahrum kalarak ömrü sonlanan, ya da bir sağlık sorunuyla yaşayan bir Afrika'lı kardeşini düşünmeyecek kadar duyarsızlaşmasaydı keşke...

İbrahim Tenekeci diyor ki;

Kaçan bir gol kadar üzülmedik değil mi? Ölürken çocuklar o güzel Afrika’da!

MAVİ GÖK ORDA MI? / Cahit ZARİFOĞLU

2009-10-09T03:11:00.000-07:00

Bakıyorsunuz kuşlar
Hazır
Sokak lambaları yanık unutulmuş
Bir kadıköy vapuru hınca hınç insan
Çok geçmeyecek
Martılar beyhude turlar atacak
Kıyılar lağım konserve kutuları
Mısır koçanları

Sevgi aranabilir yine
Korkusuzca say koskoca kederlerini
Bir kuyu bulunabilir

Aklımdan çıkmıyorsun
Sen hala dizüstü
Bunca anıyı besleyerek
Sokaklarda avaz avaz konuşarak kendi kendinle
Mektupları öpebilirsin kırmızı dudaklarınla
Görür gibi olarak açıp baktığımı
Bense şöyle diyorum:
Buradan bir acı kanamış boyuna

Kuşlar hazır
Öncü havalanmak üzre
Şehri gelen bir mevsime bırakıyorlar
O vapur hala hınca hınç
Kimbilir herbiri hangi dünyaya sağır
Çok geçmez aradan

Kadınlar kapı önlerinde
Ellerinde meşalelerle
Aydınlatırlar gelip geçen erkek suratları
Yorgun bir sarıyla ben de
Geçeceğim önlerinden

Aklımdan çıkmıyorsun dedim
Başka türlüsünü yorgunum anlatmaya
Telefonlar yan hücrede çalışıyor
Bende kurşuni bir dere
Ağaçlar hayvanlar bile kaygılı
Onu bir mersedesten indirdi kalçasına kadar
açılarak

Yapayaşlı bir rum kadın
Herşeyde yanıp sönen bir kıyamet algısı
Haydi koşayım diyorum belki dağılır
Koşuyorum
Sancağımda kendi rüzgarımla ölgün kıpırtılar
Hayır daha sevgili daha sevimli değil
Ne başka bir gün ne başka bir zaman

Çok geçmeyecek aradan
Şöyle diyeceğim:
Bulutlar açmadı
Mavi gök orda mı

Cahit Zarifoğlu

(dünyabizim.com'dan alıntıdır)

Evlenince Bir Çift Ayakkabı mı Olacağız?

2009-05-23T10:13:00.000-07:00

Evlenince Bir Çift Ayakkabı mı Olacağız?

Bu bir gelenekti,gelinlik kız kulağını kapıya dayar dinlerdi..genç kız kalbini kadere dayar beklerdi..
Kapının pervazına dokununca, sivrilmiş bir kıymık elini hafifçe çizdi. Bir kaç kandamlası birikti, karardı ama akmadı. Küçük bir “ah” dedi ve sonra yuttu bu “ah”ı.
İçeride bir dünya kurulduğunu biliyordu ama ya bu dünya kalbinin enkazı üstüne kuruluyorsa? Gittikçe sıkıntı bastı. Holde dolanıyor, biraz sonra bitecek bir mahpusluğun geçmek bilmeyen son dakikalarını yaşıyordu. Kapıların hepsi asi bir gelin gibi, gri kilitleri boyunlarına takınmıştı. Duvardaki resim çerçeveleri bu holün dış âleme açılan tek pencereleriydi sanki. Yarı karanlık bu yer belki altı metrekareydi ama içinde büyüttüğü evhamlar her kareyi doldurmaya yetiyordu.
Bir an ayakkabılara ilişti gözü. Çatlamış betonun üzerine çıkarılmış, birbirinden bağımsız ama birbirinin tamamlayıcısı bir çift ayakkabı… “karı-koca gibi” dedi içinden. Biri nereye giderse öteki de oraya gider; kâh biri öndedir, kâh diğeri… Biri tenden soyununca diğeri de soyunur, biri eskiyince diğeri de eskir ama nedense biri hep diğerinden önce delinir. Arkadan vuranı da çoktur, destek olanı da… “ayakkabı işte” dedi bir çifti tutup düzeltirken… Ayrı duran “iki” yi “bir” ledi, uçlarını aynı yöne çevirdi.
Gelen gencin ayakkabısıydı bunlar, biraz eskiceydi. Demek ki giyecek daha iyi bir ayakkabısı yoktu. Bunlara ihanet etmediğine ve hemen değiştirip atmadığına göre kanaatkâr birisidir diye düşündü… Demek ki bir ucu Hz. İsa’dandı...
Ayakkabı bağlarına takılmış ot tohumları çarptı gözüne birden. İçinden “öndeki yoldan değil arkadaki patikadan gelmiş” dedi. Evin önü asfalttı ve tüm mahalleli bu yolu kullanırdı. Kimse kestirme olan arazi yolunu sevmezdi. Sanki toprak ve çamur kendilerine çok uzakmış gibi kaçarlardı bu patikadan. Oysa o çok severdi bu yolu, yalnızlığını yolun iki tarafına saça saça yürürdü. Saçtığı yalnızlıklar toprağa karışırdı, kendisi felaha. “o yolu kullanmış” dedi. Bu tohumlar benim de eteğime yapışır her seferinde. Toprağı seviyor dedi ve minik bir gülümseme ekledi düşüncelerine. Demek ki bir ucu Hz. Âdem’dendi.
Bir ara kapı aralandı ve ellerini gördü misafirin. İri ve damar damardı elleri. Okumuş diyorlardı ama elleri neden yıpranmış acaba dedi içinden. Bu bir anlık bakışa perçinlenen resim; sanki bünyesinde mücadeleyi besliyordu. “Eller bulutlar gibi hafifse dokunmamıştır demire yahut küreğe; beyazsa ve kararmamışsa, ne mürekkep izinden nasip almıştır, ne de duvar sıvasından”. Çalışan o eller sıva karmış, mala tutmuş gibiydi… Demek ki bir ucu Hz. İbrahim’dendi.
Şimdi sesini duyuyordu gencin, ağır ağır konuşuyordu. Kelimeleri; bir kemalat torbasına elini daldırıp seçer gibi alıyor ve dudaklarına yerleştiriyordu. Sesi ahenkliydi. “Kaba söz, kaba bir bedenden çığ gibi düşer, düştüğü yeri hayattan koparır. Katı ve sertçe söylenmiş her harf, diğer harflerden zifte batırılarak ayrılmıştır kenara. Serkeş bir dile değdiğine pişman olup ortasından kırılır nazlı elifler…” O çok nazikti. Sesi kuşdiline çarpıp dönüyor gibiydi. Demek ki bir ucu Hz. Süleyman’dandı.
Ne güzeldi dilinde en sevgili. Efendimizden bahsediyordu. Kendiyle birlikte efendimizin aşkını da getirmişti. Yastık örtüleri daha da beyazlamış, çiçekli danteller gülümsemişti. Cama meyleden sardunya, bir yaprağını bu tarafa çevirmişti. Sehpadan düşen tespih sanki vecde gelmişti. Efendimiz diline değmişti ya sanki tüm oda aydınlanmış, eşyaların özünde kandiller yanmıştı. Sevindi onun efendisini sevdiğine. Demek ki bir ucu Hz. Muhammed Mustafa’dandı. (sav)
Methini çok duymuştu gencin ama yüzünü hiç görmemişti. “Boyu posu, kaşı gözü bir tavada eritmeli takva ölçeğine dökmeli dedi sessizce. Tüm beşerin gözlerini bir zindana hapsedip, hadi gönül gözlerinizi açın diye bağırmalı.”Kasları yavaş yavaş gevşiyordu nedense. “çok komik dedi biz şimdi evlenince bir çift ayakkabı mı olacağız?”, gülümsedi. Ben eteklerimi kapı eşiklerine değdirerek geçerken onun bir bakışından anlayacağım acıktığını ve o aynanın karşısında tıraş olurken bir bakışımdan anlayacak sofranın hazırlandığını.
Sonra bir anda açıldı kapı, az önce zindana kilitlediği gözlerin içinden sıyrılan o iki göz esaretten kaçıp çoktan yerleşmişti gencin yüzüne.
Bir an ruhunda yağmurlar başladı, midesinde bir dağ peydahlandı sanki dizleri sağa sola kayan ayaklarına hükmedemez oldu. Kafasını çevirdi, boynunu çevirdi, kaşlarını-ağzını-burnunu çevirdi ama gözlerini bir türlü çeviremiyordu. Kapıyı açan kimdi bilmiyordu, yine o bilinmeyen kişi kapıyı kapattı, gözleri de kapının sarı tahtasına kapandı… Dakikalardır dolanıp duran ayaklar o an sabit kaldı ve içinde yükselen dağın karları ağır ağır çözülmeye başladı… Bir koku vardı içinde… Kardelenler kokar mıydı?
Güzellik;Hafif, esen bir rüzgâr gibi ferahlatıcı,Pürüzsüz bir denizde yansıyan ışık gibi sakin…Ay gibi haledendi…Ve güzelliği çocukların ellerine bölüştürülen ekmek gibi sıcacıktı. İşte o an anladı gencin demek ki bu hali de Hz. Yusuf’tandı…
Ve yine anladı ki o kıymık elini neden peşinen kanatmıştı!

Ayşegül Genç

I love my prophet!

2009-04-18T14:45:00.000-07:00

I love my prophet! Why? Not just because he's the prophet of Islam, but because he's the most peaceful and merciful of all mankind. Because he is the one chosen by Allah to spread His words, because he's the one who prays for his Ummah for forgiveness until the day of Judgement. Because he loves us. Because he wants to take us straight to Heaven (Al Firdaws Al A'la). Because through his footsteps, we will be the best that we can ever be. I love prophet Muhammad, simply beacause he's my role model:) Allahoma sali ala sayidna Muhammad 'abdika wa rasulik al nabiy al ommiy w 'ala 'alih wa sahbih wa salim taslima.

Nûn...

2009-04-18T14:39:00.000-07:00

Osman Özçay'dan Nûn'un esrarına dair...

UTANSIN

2009-03-31T01:43:00.000-07:00

2009-03-24T01:48:00.000-07:00

Durmak yok yolların sonuna varmadan

Bayram yok gönülleri doyurmadan…

RÜTBE

2009-03-23T13:56:00.000-07:00

Rütbe vardır yazılır mezar taşına,
Zaman selleriyle aşınır gider.
Rütbe vardır yazılır cennet arşına,
Sonsuzdan sonsuza taşınır gider.

2009-01-08T05:19:00.000-08:00

Bizi soracak olursanız biz çok öfkeliyiz!

2009-01-01T10:24:00.000-08:00

Kimsin sen Kim?

Adının içinde yanlışlıkla mertlik geçen kan heykeli adam..

Kimsin sen..

Seni çekiç suyuyla mı beslediler..

Asitli diken kundağında mı büyüdün.

Evinizin penceresi hep merhametsizliğe mi baktı küçükken.

Annen saçlarını çamurla mı yıkadı..

Sınıfta en arka sırada oturup,

Tahtaya kalaşnikofla mı kalktın..

En sevdiğin hayvan yılan mıydı senin..

Rezil mi olurdun arkadaşlarına bir kuşu öldürmeyince..

Defterin köpeklerle mi kaplıydı.

Seni Rahibe terasalar mı kutsadı..

Kimsin sen Kim?

Saçlarının arasında mıydı bitlenmiş bombalar..

Vicdansızlık ormanının tanrısız kralı mıydın.

Isırgan otlarını mı dişledi ateş yutan ağzın..

İnsan olmayacaksan niye giydin bu şehrin ölümünü..

Düğününde sırtlanlar mı çekti fotograflarını

Eve giderken ekmek yerine kurt mu kaptın mermi fırınlarından..

Bizi soracak olursanız biz çok öfkeliyiz..

Olmertin insafına kalmadı Gazze..

Olmertin insafına tenezzül etmeyen Gazeli çocukların ruhuna düğüm düğüm cennet sessizliği diliyoruz..

Bırakalım Olmertin ikinci adını Allah koysun..

Allah koysun..

Bizi soracak olursanız biz Olmertin insan olmadığını düşünmeye devam ediyoruz..

Esra Elönü

Kelâmdan Kemâl’e Giden yolda: Lisân-ı Hüsn-i Hat

2009-01-01T03:36:00.000-08:00

Hüsn-i Hat sanatı; öncelikle Kur’an’ı anlama ve Kur’an-ı Kerim’in manasıyla hemhâl olma; sonrasında Peygamberimizin Hadis-i şerifleriyle dem be dem buluşma ve dahi insanı “İnsan-ı kâmil” e davet eden nice kelâm-ı kibar ya da şiirle dost olma gayretinin, bir tezahürüdür.
Nice Ayet-i Kerime, Hadis-i Şerif , şiir ve kelâm-ı kibar -güzel yazı sanatı olan- hüsn-i hat vesilesiyle, celî tâlik, celî sülüs, küfî, ……, çeşitlerinden biriyle yazılır, çoğu zaman yazılan kelâma hürmeten tezhip sanatının en nadide örnekleriyle bezenerek çerçevelenir ve bu levhalar, saraylarda, devlet dairelerinde, ibadethânelerde, evlerde insanlara rehberlik yapardı...
İşte bu yönüyle de Hüsn-i Hat sanatı, Osmanlı döneminin Osmanlı’yı Osmanlı yapan önemli imzalarından sadece birisidir ve sadece bu hüsn-i hat levhalarını okuyarak o dönem insanının hayat felsefesinin hangi düsturlar üzerine kurulu olduğunu tespit etmek mümkündür.
Dilerseniz, şöyle bir geçmişe uzanıp “hüsn-i hat” ın lisanı neler söyler, dinleyelim ve önce kuş bakışı genel bir fotoğraf çekelim o döneme dair…
Tüm ülke sathında “Yaradan” nı unutarak bir işe başlama bahtsızlığına düşülmesin diyerek insanlara her yerde kainatın anahtarı hatırlatılmak istenmiş sanki:
Celî ta'lik besmele:
Bismillahirahmanirrahim
(Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla)
…………………
Şimdi bu tefekkür nazarlarımızı İstanbul’a çevirelim ve bir tahattur vesilesi kılabilmek için kelimeler âleminden cümlenin yardımını umalım:
Üsüdar’da Atik Valide sokak yokuşunda bir ev; iki komşu, Seniha Hanımla, Handan Hanım sohbet etmekte. Seniha Hanım, bir üst sokakta oturan Zehra Hanımla ilgili duyduğu nahoş bir olayı anlatacakken gözü karşı duvardaki levhaya ilişiyor:

Ve hüvessemul'-alîm
(O işitendir, bilendir. el-Bakara 2/137)
Seniha Hanım, susuyor, yutkunuyor; “Ramazan da yaklaşıyor, mukabaleye Zehra Hanımı da çağıralım, ha ne dersin?” diyor.
………………….
Divan yolu caddesinde bir yazıhanenin üst katındayız.
Hamdullah Bey, müdir-i mesul Mehmet Faik Bey’i dinlerken söz konusu hususu, bu zaviyeden tetkik edemeyişine hayıflanıyor. Müessese sahibi olarak müdirinin gözünde küçük düşme endişesi yaşıyorken gözleri yazı masasının karşısındaki levhayla buluşuyor:

Ve fevka külli zi-ilmin alîm
(Her ilim sahibinin üstünde daha iyi bilen birisi vardır.Yusuf 12/76)

Amenna diyor, içinden amenna…
……………………..
Müdir, mutlu…;fakat mutluluğuna gölge düşürecek bir gururla masasına dönmekte iken bir arkadaşının kendisini ziyarete gelmiş beklemekte olduğunu görüyor. Hoş geldin diyerek arkadaşını buyur ediyor. Arkadaşı: “Yeni görevini tebrik ederim.” diyerek bir hediye takdim ediyor. Müdir hediyeyi açıyor. Bir güzel levhâ; okuyor:

Vemâ tevfîkî illâ billâh
(Başarım yalnız Allah sayesindedir)

Amenna diyor içinden amenna…
Arkadaşına teşekkür ediyor, sohbete koyuluyorlar. Sohbete “ levhayı tam da karşıma asmalıyım.” kararıyla müessese sahibinin yanında kapıldığı gururun hicabı eşlik ediyor. Arkadaşı müsaade istiyor, “Müsaade Allah’tan” diyerek arkadaşını yazıhanenin kapısına kadar uğurluyor. Lâkin gururlanmanın yaşattığı hicabın etkisini bir türlü üzerinden atamıyor. Tüm bedenini bir ter basıyor, yüzü kızarıyor, bilgisine gururun gölgesini düşürdüğü için utanıyor. Ve…Odasına dönerken birinci katın duvarındaki levha imdadına yetişiyor:

El-Hayâü mine’l-îmân
(Utanma hissi imandandır)
Buhârî, “İman”, 3.16
…………………………….
Müdir Bey’i hediye gelen levhayı asarken bırakıyor, çoğunlukla Musevîlerin oturduğu Balat’a, Balat Çarşısı’na uzanıyoruz. Osmanlı’nın bir özelliği de çok kimlikli bir toplum olmasıydı, malumunuz.
Bakınız, çarşı, aynı anda pek çok dilin konuşulduğu küçük bir dünya minyatürü gibi…
Nalbur dükkanı olan, Rüstem Efendi, artık akşam olmak üzereyken kendisine gelen ikinci müşterisini ısrarla -hiç siftah yapmadı diye- yanındaki Musevî dükkan komşusuna gönderiyor. Müşterinin gözleri doluyor, “Helâl sana Rüstem Efendi, şu levhayı boşa asmamışsın.” diyor:

Lâ taknatû min Rahmetillâh
(Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyin.Ez-Zümer 39/53)

“Yaradan’ın Müslim gayri Müslim ayırt etmeksizin merhamet eden Rahman esmasına hürmeten bize düşen davranış da bu olmalı değil mi?” diye ekliyor.
…………………………………..
Bu resimleri biz çizdik, lâkin tarihimiz bu ve benzeri müstesna vesikalarla dopdolu…İsimler semtler değişse de bu misallerin nicelerinin yaşandığını tarih kitaplarından, hatıralardan biliyoruz.
İlle de davranışlarla hatlardaki lisanın tevafuk etmesi şart değil…
Kim bilir belki de levhalar hiç akılda olmayanı akıl ettiriyordu bir zamanlar insana:
Lâ ibâdete ke’t-tefekkür
(Tefekkür gibi ibadet yoktur.)

Bu hüsn-i hat levhasını okuyan insan, bakmadan geçtiği çiçeği ya da böceği artık fark etmemezlik edebilir mi? Ya da sadece baktığı çiçeği-böceği artık sadece çiçek ya da böcek olarak görebilir mi?

Şol seni seven kişi
Uğruna koyar başı
Yûnus Emre
Levhası karşısına çıkan kişi, “ama” lara sığınarak yaşayabilir mi?

Ya da
Hoşça bak zâtına kim zübde-i âlemsin sen
Merdüm-i dîde-i ekvân olan âdemsin sen
Şeyh Galip
Beyitini okuduktan sonra kendisini daha bir başka gözle incelemek ve kendini keşfetmek için dayanılmaz bir istek duymaz mı?

Ve de bir levhada karşısına şu beyit çıktığında :

Halk içinde mu’teber bir nesne yok devlet gibi
Olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi
Muhibbî
Sultan Süleyman’ın söylediği bu beyit karşısında, insan, şu dünyada asıl neler için çalışması gerektiğini bir daha gözden geçirmez mi?
Hasıl-ı kelâm “hüsn-i hat sanatı” nın mana boyutu muhteşemdi…
Bu sanatın icra makamında bulunan hattatlar ise, kaleme aldıkları “hüsn-i hat” taki manayı levhalarda bırakmadan hayatlarına da yazmayı düstur edinmiş müstesna şahsiyetlerdi.

“İnsan” ı “İnsan-ı kâmil” e davet eden bu hüsn-i hat levhâları ve hat üstadları dün olduğu gibi bugün de şükür ki varlar; bir yerlerde yazı okuma merakı da bizlerde hâlâ var; fakat problem şu ki biz bu merakla bu müstesna eserleri ve eserlerin sahiplerini buluşturamıyoruz. Dolayısıyla bugün biz hat levhaları yerine duvarlarımızı bir milyonculardan alınmış Çin işi levhalarla süslemeyi(!) ya da yazı okuma merakımızı bebek, çocuk, genç demeden anlamını bile bilmeden aldığımız genellikle İngilizce yazılı kıyafetlerimizin üzerinden gidermeye çalışıyoruz. Genç kızların kıyafetlerinin üzerinde yazan bazı yazıları buraya almak edeben mümkün değil; delikanlıların kıyafetlerinde öldürmeye ve katliama davetiye çıkaran bazı yazılara misal vermekse bu satırları israf ve dehşet cümlelerine ortaklık etmek olur. Annelerin masum bebeklerine anlamadıkları yazıların bulunduğu bebek kıyafetlerini nasıl alabildiklerini açıklayabilmekse mümkün değil.
Yabancı dillerde yazılmış, tasvip edilmesi mümkün olmayan sözlerin ve resimlerin bulunduğu kıyafetler, çantalar ve bunların satıldığı -yine yabancı isimlerin verildiği- mağazalar hatta halk pazarları …
Kişinin kemâli kelâmından belli olur hakikatini hatırlamaya, hatırlatmaya olan ihtiyacımız had safhada. Oysa başarabilirsek, kelâm ile kemal arasındaki râbıta, bizi bize hatırlatacak ve bizi yeniden aslına uygun olarak inşa edecek dem be dem.
O vakit sözü laf çukurundan kurtarıp kelâm mertebesine yükseltmiş müstesna şahsiyetlerle beyinlerimizi ve gönüllerimizi buluşturabilmemiz lâzım.
Ve dahi kemale ermiş müstesna şahsiyetlerle sadırlarda buluşabilmenin en önemli yolunun önce onların kaleme aldığı satırlarla buluşabilmekten geçtiğinin farkına varmalıyız.
Dolayısıyla… Bu müstesna satırlar, sadırlara yazılmalı ki artık o sadırlar
aslına rücû edebilsin ve aslını yaşatan bir nesil vücuda gelebilsin…
Bu ihtiyacın giderilmesinde hane halkına ya da bir dostuna hüsn-i hat levhası hediye etmek isteyenler için belki de öncelikle yapılması gereken bir hat üstadının ve hat sanatının anlatıldığı eseri, eserleri hediye etmek olmalı. Bu, genelde bir eserin ve sanatkârın kıymetinin bir müstesna şahsiyetin anlaşılması adına önemli bir adım. Hadiseye hat sanatı açısından baktığımızda hat levhasının manasına vakıf olabilmek ve hat üstadının mefkuresini anlayabilmek anlamına gelecektir. Bu yazıyı kaleme alırken istifade ettiğim; Sayın Muhittin Serin Hocamız’ın Kubbe Altı Neşriyatı’ndan çıkan Hat Üstadları 3 Kemal Batanay ya da Hat Sanatı ve Meşhur Hattatlar Kitapları gibi özel eserlere ve bizi bize anlatan diğer kültür ve sanat eserlerine öncelik vermek pek çok açıdan bir başlangıç olabilir. Kim bilir böylesi hediyelerle bir genci yabancı dillerde yazıların bulunduğu kıyafetler giymekten, yozlaşmış bir dille konuşmaktan kurtardığımız gibi hat sanatı kurslarına başlamasına bile vesile olabiliriz. Bu yönüyle bakıldığında gençlere ve çocuklara hediye vermek bile bir vebal,
ciddî bir mesuliyet aslında.

Zihniyet, lisan ve insan…
Zihniyetin kaynağı, lisanın ziyası insanın manası.
Dolayısıyla
Fikrimiz kadar lisanımız
Lisanımız kadar insanız…

Pervin Ayşe YAŞA

Eskimez Ezgiler

2009-01-01T02:51:00.000-08:00

Eskimez Ezgiler, eski ama eskimeyen ezgileri dinleyebileceğiniz bir site.

Sitedeki kaset görüntüsü de ayrı bir güzellik katmış.

http://eskimezezgiler.blogspot.com/

Hafızlık

2008-12-27T12:12:00.000-08:00

Sarp kayaların dehlizinde saklı tılsımlı define gibidir hafızlık!

Ele geçirilmesi hayli zordur.

Sabır ister...

Ele geçirilen definenin muhafazası ise onu elde etmekten daha meşakkatlidir.

Sadakat ve istikrar ister...

Pek 'nazlıdır', hiç ihmale gelmez.

Teslimiyet ve muhabbet ister...

Ney'in İçindeki Aşk

2008-12-26T08:20:00.000-08:00

Neyden çıkan sestir aşk. Ali’nin derdidir. Miracı anlatır her ses. Her “Hû”da, her “Hay”da duyarız o sesi. Duyduğundan beri yakmıştır kamışın vücudunu aşk, inceltmiştir, sarartmıştır rengini. Nefsin yedi mertebesini aşmayı anlattırmıştır. Çileyle dolmuştur tüm bedeni, hu der o günden bugüne, hularla coşar, hularla âşık eder, âşıkların aşkla doludur bedeni, ah eder Sen gittin gideli. Duyanları doldurur aşkıyla, birdir şekli, eliftir şekli, Allah’ı anlatır her sözü, zikirle doludur içi, tek başına olduğundan doldurur zikirle içini, yeter ki biri üflesin, hâlini sorsun, döker dertlerini. Derdini anlayan ise dertli âşıklar olur. Âşık kamışın, aşk kokan nameleri dökülür nefesinden. Ayrılıklarından bahseder, öz vatanından ayrı düşmüş tek kalmıştır. Cevherini de tek kalınca ortaya çıkarır, çünkü vuslat aşkı onu divane etmiştir, susamaz artık hayları hulara hıçkırıklara döner yanık yanık, dertli dertli öter. Boşaltmıştır içini tüm kötülüklerden, tüm sevgisizliklerden, günahlardan. Aşkıyla hem-hâl olmuştur, görmez kimseyi gözleri. İnler, inledikçe inletir cümle âşıkları.

Kulakları doldurur boş bedeniyle, öyle bir doldurur ki Halık’ımızın tecellileri görülmeye başlar. Seni anlatır her yerde onu ancak anlayan anlar, benliğini aşanlar anlar, besmeleyle başlar, salavatlarla devam eder, zikirler coşar, seni özler, seni anar her daim, Sensin onun ve âşıkların derdi, Resûlun övgüsüyle, miracıyla devam eder coşmaya, mürşidleri, müridleri, evliyaları, şehidleri anlatır dua eder hamdla susar ince bedeni. Tarihten, menkıbelerden, mucizelerden dem vurur, mucizedir zaten onun yaşamı ve sesi. Eyub’un sabrı, ıstırabı, Yakub’un acısı, Efendimizin sözleri, ağlayışları gizlidir içinde, kendini öyle sıkmıştır ki incelmiştir baştan aşağı. Derdine çare yoktur. Onun derdi vuslattır.

Aşkın en güzel varisi neydir. Cansız bedeni, ölü bedeni hiç aldırış etmeden nameler döker. Peygamberimizin sünnetleri, hadisleri bizlere nasıl kalmışsa neyde nameleriyle anlatır bir şeyleri. Seni görseydi, sesini duysaydı ne olurdu hâli.

Fatma Yüksel

Bugün bir iyilik yapın kendinize...

2008-12-21T14:01:00.000-08:00

Bugün bir iyilik yapın kendinize... Bir selam verin sevdiklerinize. Yağmur damlalarıyla halleşin yahut... Eski günlerdeki gibi masal diyarında yolculuğa çıkın şöyle bir. Hatırlayın hayalin ne kadar uçsuz bucaksız olduğunu. Çünkü hayal, hayatın rengidir, tadıdır, tuzudur. En fakiri zengin eder hayaller. Çünkü cebi dolu, hayal dünyası boş insanlar vardır her yerde. Kâinatta zerreyi göremeyenlerin yanında, Zerrede kainatı görenlerden olun.

Bugün bir iyilik yapın kendinize... Dostlarınızla güzel bir yemek paylaşın. Tebessüm edin minik bir çocuğa. Vedalaşın sonbahar yapraklarıyla. Çayınızın her yudumunda, İçinize dolan ılık sevinci paylaşın. Ve paylaştıkça çoğalsın güzellikler.

Bugün bir iyilik yapın kendinize... Işığı seyredin bugün. Alışılmışın dışında bir kitap edinin. Sayfalarda gezindikçe, dünyanıza bir dünya daha katın..
Bugün kendinize çok büyük bir iyilik yapın... Sevin en küçüğünden en büyüğüne herkesi, herşeyi. Ki Rabbiniz de sevsin sizi.

Bugün bir iyilik yapın kendinize... Gelmeyen dolmuşunuzu beklerken, sabırdan ışıltılar sunsun gözleriniz. Öfkeden kaşları iki büklüm olmuş bir hanıma tebessümü öğretsin. Nakış nakış işlensin ruhunuza mutluluk...

Bugün çok önemli bir başka iyiliği de unutmayın kendiniz için... Dua edin herkese. Vermeyi sevenden, vermekten usanmayandan isteyin isteyeceğinizi... İstemekten usanmayın. Hep iyiyi, hep hayrı isteyin. En çok da başkaları için isteyin ki, Sizin dua gönüllüleriniz melekler olsun. Düşen her yaprağa verdiğiniz selamı alan melekler olsun duacınız...

Bugün bir iyilik yapın kendinize... İçini sonbaharda olabildiğince boşaltıp rahatlayan göğün derdini dinleyin. Sohbet edin kuşlarla. Kedileri ürkütmeden geçtiğiniz duvar kenarlarına bir parça ekmek bırakın bazen. Ve bir de yağmur sularıyla oyun oynayın. Şıpırtılar içinde koştuğunuz cadde küsmesin size. Karanlık sandığınız gece ümitlerinizle aydınlansın.

Bugün bir iyilik yapın kendinize... Ne olur, bugün ümit edin. Bugün hayal edin. Bugün düşünün. Bugün paylaşın. Bugün sevin herkesi ve herşeyi.

Bugün bir iyilik yapın kendinize... Gecenin karanlığı korku vermesin size. Düşünün; dünyanın bir diğer diyarı aydınlıktır şimdi. Çok korkuyorsanız, rüyalarınızı seyretmeye başlayın hemen. Orada güneş kadar aydınlık mekânları dolaşın. Yahut diğer tarafına gidin dünyanın. Güneşle kovalamacılık oynayın. Gerek de yok bunlara aslında bugün. Çünkü karanlık da olsa güzeldir geceler. Günün bitiminde yarın için tohumlar ekeriz ya yüreğimize... Ya da hayaller kurarız yarın için... Bugüne dair şükürler ve yarına dair ümitlerle kapatın bugün gözünüzü...

Bugün bir iyilik yapın kendinize... Ne yapacaksanız, en güzeli, onu ‘bugün’ yapın. Bereketlendirin bugünü. Gelmeyen günden önce ve giden dünden sonra. Böylece aydın olsun bir ömür. Herkesi aydınlatsın. Yaşamayanlara ibret olsun. Şevklendirsin yaşayanları. Lezzet dolsun saniyeler. Zerreler adedince şükürler olsun. Rabbimiz her daim bizimle, Ve yüreğimiz Rabbimiz ile dolu olsun. Âmin...
rabia nazik kaya

Hoş bir tını...

2008-12-21T09:20:00.000-08:00

Farid Farjad - Taghtam Deh

ŞEMAİL

2008-12-20T07:00:00.000-08:00

Ne uzun ne kısa kararında boy

Soyu İbrahim’den, ne asil bir soy

Saçları hoş, siyah, dalgalı bir koy

Kemâlini giydir beni benden soy

Varlığın ma’şuku cemâlin göster

Bu kul varlığından soyunmak ister

Güneş pervanesi o güzel yüzün

Nûrundan ışığı vardır gündüzün

Solmaz bir gül rengin ne kış, ne güzün

Tecellî ediyor yüzünde özün

Hasretim, yanarım yüzünü göster

Kölen bu devletle avunmak ister

Simsiyah gözlerin ahû misalin

Daim Hakk’a bakar, her an visalin

Beyazı ölçüsü gözde kemâlin

Kaşların sûreti gökte hilâlin

Razıyım rüyada yüzünü göster

Aşık ma’şukuna can sunmak ister

Omuzlar yapılı düzgün el ayak

Boynu güzel, düzgün, gümüşten berrak

Göğsünden inen kıl zarif bir yaprak

Benden mutlu sana sarılan toprak

Azatlık istemem cemâlin göster

Elim ellerine dokunmak ister

Bir tutam sakalın birkaçı beyaz

Göbeksiz vücûdun serin kış ve yaz

Canımı yoluna kurban etsem az.

Hayrettin Karaman

Sezai Karakoç Diyor Ki!

2008-12-20T06:52:00.000-08:00

Üstad Sezai Karakoç"un son konuşmasında tuttuğumuz kısa kısa notları sizlerle paylaşıyoruz…

*Bizim değişmeyen gündemimiz medeniyetimizin dirilişidir.

*Bizim meselemiz İslam aleminin dirilişi meselesidir.

*Bugünün de yarının da gündemi İslam"ın dirilişidir.

*İslam Dünyası, bütünüyle diriliş projesine başlamalıdır.

*Sadece inançla, düşünceyle değil, güçlü kuvvetli bir nesille proje gerçekleşir.

*Biz projesini yapalım, gelecek nesil projesini gerçekleştirsin.

*Dirilişin gerçekleşmesi bir nesil meselesidir.

*Bu nesil aydın olmalı, anlayışlı olmalı. Diriliş Nesli” yeniden ayağa kalkmanın kadrosu olacaktır. İslâm"ın tarih boyu yaptığı büyük atılımların gerçekleştirilmesinde böyle nesillerin rolü temeldir. Geleceğin İslâm Ülkeleri birliği bu nesillerin omzunda yükselecektir.

*Diriliş Hareketi, inancımızı olanca gerçekliği ve saflığıyla korumak, ahlâkımızı en yüksek seviyede diriltmek, medeniyetimizi bir daha sarsılamayacak bir sağlamlıkla canlandırmak, yazımızı, takvimimizi, şehirlerimizi, maddî ve manevi bütün gücümüzü uyandırmak, saldırıları geri çevirmek, etkisiz kılmak, özgürlüğümüzü ve bağımsızlığımızı güvence altına almak, kısacası ruhumuzun ve onun tüm tesir, iz ve eser bütününü esenliğe eriştirmek ve bu ideali gerçekleştirecek nesli, gençlik kuşağını yetiştirmek davasıdır.

*Medyamız yok.

*Tüm medya batının uzantısı.

*Medya eskiden fikren batının malıydı. Şimdi şirket olarak da onların.

*Bugün İslam düşmanlığını gizli gizli yapıyorlar. Gün gelecek daha aşikâr şekilde yapacaklar. Buna karşı kendi medyamızı, bağımsız medyayı kurmamız lazım.

*Batı dizileri kültürsüzleştirme dizileridir.

*Ülke istilâsından önce zihinler ve ruhlar istilâ edilmektedir ki, bu istilâ yüzünden maddi istilâlar gereğince idrak edilmemekte, bu istilâlar karşısında gereken tepki gösterilememektedir.Öncelikle, zihinlerimizi ve ruhlarımızı, bu istilâlardan ayıklamalıyız ki, ülkemizi istilâlardan kurtaracak büyük güç ve cesarete erelim.

*İslam romanı, İslam tiyatrosu, İslam sineması olması lazım.

*Sıfırdan başlamamıza gerek yok. Bizim geçmişimiz var.

*Dünya çapında, dünyaya okutulacak eserler vermeliyiz.

*Birçok önemli hadisemiz filme çekilmedi.

*Malazgirt"in, İstanbul"un fethinin, Yavuz"un filmi yok.

*Bütün dünyaya ne olduğumuzu gösteren filmler yapmamız lazım.

*Müslümanların bu konuları ele alması lazım.

*Büyük, ciddi eserler ortaya koymak lazım.

*Asıl gündemden kopmamalıyız.

*Kriz, büyük kapitalistlerin devletlere verdiklerini bir fırsatta almaları meselesidir.

*Kapitalist sistem çökse dünya kurtulur.

*Biz devrimlerden yana değiliz, dirilişlerden yanayız. Bir ağacın kuruyan dallarından temizlenip aşılarla tazelenmesi ve yeniden yeşerip canlanması gibi, toplumun ruhunun ve kurumlarının yeniden doğuşlarla yenilenmesi usulünü tek kurtuluş yolu olarak görüyoruz.

*Tarih, uyanmayan, zamanında gereken tedbirleri almayanları asla affetmeyecek ve bu ihmal sebebiyle yurt ve millet telafi edilmez zararlara uğrarsa, nesiller, onları hayırla yad etmeyecektir.

*Hiç kimse şüphe etmesin ki, İslâm'ın Güneşi Asya ufuklarında göz kamaştırıcı bir parlaklıkla yeniden yükselecektir. O Güneş sönmemiştir. O Güneş, Diriliş Güneşi'dir

*Allah(celle celalüh) ruhlarımızda İslâm ruhunu bütün dinamizmiyle yeniden filizlendirsin ve geliştirip sonunda bir çınar haşmetine kavuştursun…

Mahmut Bıyıklı

dunyabizim.com

Tek Hece

2008-12-18T05:19:00.000-08:00

Var mı beni içinizde tanıyan?

Yaşanmadan çözülmeyen sır benim.

Kalmasa da şöhretimi duymayan,

Kimliğimi tarif etmek zor benim...

Bülbül benim lisanımla ötüştü.

Bir gül için can evinden tutuştu.

Yüreğine Toroslar'dan çığ düştü.

Yangınımı söndürmedi kar benim...

Niceler sultandı, kraldı, şahtı.

Benimle değişti talihi bahtı,

Yerle bir eylerim tac ile tahtı,

Akıl almaz hünerlerim var benim...

Kamil iken cahil ettim alimi,

Vahşi iken yahşi ettim zalimi,

Yavuz iken zebun ettim Selim'i,

Her oyunu bozan gizli zor benim...

Yeryüzünde ben ürettim veremi.

Lokman Hekim bulamadı çaremi.

Aslı için kül eyledim Kerem'i.

İbrahim'in atıldığı kor benim...

Sebep bazı Leyla, bazı Şirin'di.

Hatrım için yüce dağlar delindi.

Bilek gücüm Ferhat ile bilindi.

Kuvvet benim, kudret benim, fer benim...

İlahimle Mevlana'yı döndürdüm.

Yunus'umla öfkeleri dindirdim.

Günahımla çok ocaklar söndürdüm.

Mevla'danım, hayır benim, şer benim...

Kimsesizim hısmım da yok, hasmım da

Görünmezim cismim de yok, resmim de

Dil üzmezim, tek hece var ismimde

Barınağım gönül denen yer benim

Benim için yaratıldı Muhammed

Benim için yağdırıldı o rahmet

Evliyanın sözündeki muhabbet

Embiyanın yüzündeki nur benim

CEMAL SAFİ

Hafızın Duası

2008-12-18T05:08:00.000-08:00

Kimseler hatırımızı bilmezken, hatırımızı bilip bizi yokluktan varlığa çıkaran Hâlıkımız, hatırımızı saydığın için hatırlayabilen zihnimizi kelâmının hıfzı için kullandık. Bizi hatırladığımız kutlu kelâmının her harfi hatırına burada da orada da iyiler arasında hatırlananlardan eyle..

Kimselerin bizi anmaya değer bulmadığı, unutulduğumuz o devirlerden bizi rahmetinle çekip çıkardın, insan eyledin, anılmaya değer kıldın ey Rahman.

Bize andığımız, anladığımız her Kur'ân ayetinin anlamını giydir, bizi kelâmının diriltici gücüyle ayağa kaldır. Adımızı hep Kur'ân'la andır.Başkalarının bizi sevmeye değer bulmadığı, arayıp sormadığı, kapılarda beklemediği, bir yere çağırmadığı zilletli haller içinden çekip de kelâmının muhatabı eyledin. İşitir, konuşur ve anlar eyledin. Kelamını dilimize şeker gibi tatlı eyle, ayetlerinin tilavetiyle dudağımıza suların dokunuşu gibi serinlikler bahşet.

Kur'ân’la geçirdiğimiz anları, ayetlerini anlamaya ayırdığımız geceleri ve gündüzleri en sevimli anlarımız eyle..Kelamını nefesimizde meltemler gibi taşıyoruz ey Rabbimiz.

Nefeslerimizi hidayet rüzgârları eyle. Kur'ân'ını zihinlerimizde ırmaklar gibi akıtıyoruz ey Rabbimiz. Zihinlerimizi Seni tanımanın sonsuz denizine vasıl eyle. Ayetlerini kalbimizde rahmet yüklü bulutlar gibi gezdiriyoruz ey Rabbimiz. Kalbimizden çorak gönüllere yağmurlar hasıl eyle.Lafzının hafızı olduğumuz Kur'ân'ın manasına da muhafız eyle bizi.

Halimizi Kur'ân'ca eyle. Sözümüzü Kur’ân’dan eyle.

Özümüzü Kur’ân’la süsle. Yolumuzu Kur’ân’lı eyle. Yüzümüzü Kur’ân’a dönük eyle.

Ahlakımızı Kur'ân'ın ahlakı eyle.

SENAİ DEMİRCİ

Sanal Dua

2008-12-16T05:28:00.000-08:00

Ey sanal alemlerin de Rabbi olan Allah(celle celalüh)'ım (c.c),Beni her daim güzele link eyle...Katından bana hayır download eyle...Hard-discimi bilinir bilinmez virüslerden muhafaza eyle...Tuşlarımı senin rızan yolunda koşturan erler eyle...Ekranımı alnım gibi ak eyle...Boş söz ve yalan "spam"leri zihnimden ve e-mailimden uzak eyle...

ÂMIN

SENAİ DEMİRCİ

Kayıp Aranıyor...

2008-12-16T01:28:00.000-08:00

Sevgi
Kayıp ilânlarında
İlk sıradaysa…

Aşk,
ten zevkından ibaret
sanılmışsa…

Muhabbet,
geyikle anılmamak için
ortalarda gözükmez olmuşsa…

Edep mi?
E…dep gitsin…denilmişse
E gidince
dep, E’siz yani geçmişinden habersiz olarak erezyona uğrayıp depresyon adını almışsa…

Namus
ters yüz edilerek
sumaN altı edilmişse…

Yürek…
sadece sakatatçılarda
bulunur olmuşsa…

Vefa
İstanbul’da
bir semt adı olarak kalmışsa…

Vicdanımızın temizliği hiç
kullanılmamış olmasından
kaynaklanıyorsa…

Temizliğin adı sadece
deterjan reklâmlarında
anılır olmuşsa…

Kadere örgücü muamelesi yapılıp
Nerol Taşlar’ın çoğalması
Kaderin ağları örmesine bağlanmışsa…

“Huzur” sokak adı olarak
bir romanın isminde
unutulmuşsa…

Tevâzu,
vâz edilmişse…

Meşrepler
tartıda hep
hafif gelmeye başlamışsa…

Kelâmla birlikte kemâl de
terk-i diyar eylemişse…

Geldikleri makama şeref verenlerin yerini
geldikleri makamdan şeref umanlar almışsa…

Nine dede fazlalık gelip
kuruyemişçilere özenen
aileler çekirdek olmayı tercih etmişse…

Dava,
sahaflarda satılan kitapların satırlarında kalmış
müellifi ve onun kaybolan ruhu için göz yaşı döküyorsa…

Fikir ve zikir
gece ile gündüz gibi ayrı düşüp
mertçe söylenemeden arkadan söylenilir olmuşsa…

Tefekkür,
beynimizi dumura uğrattığımız dem itibariyle
istifa etmişse…

Nezaket,
ile uzaktan yakından
bir akrabalığımız kalmamışsa…

Helâl ve haram
eş anlamlı olmuşsa…

Derdi kederi baş köşede misafir edip,
başım gözüm üstüne deyip
acıyı bal eylemek …
mümkün mü?

Yaradılanı hoş
dünyalığı boş görüp
affetmek ve unutmak…
mümkün mü?

Benliğimizi bir kenara itip
Hz. Adem’in vefatından beri
öksüz olduğumuzu bilmek…
mümkün mü?

Yol: Refik’e…
Yüce Dosta deyip
Yılları o yolun hizmetine verebilmek…
mümkün mü?

Hayatımıza
kuş bakışı bakıp
davamızı kanatlandırmak, dağlar aşmak…
mümkün mü?

Elbiselerimizi adamsız bırakmamak için çalışıp
Kime el açacağımızı,
Kime el uzatacağımızı,
Kiminle elele vereceğimizi bilmek
mümkün mü?

VE

Neleri
nelere kurban etmemiz gerekirken,
neleri
nelere kurban verdik?
Cevabını verebilmek mümkün mü?

Pervin Ayşe Yaşa

2008-12-12T15:18:00.000-08:00

Allah'ım!

Kur'anı kalbimin baharı, göğsümün nuru eyle!

Onunla dertlerimi yok et, hüznümü sürgün eyle!

Altını Çizdiklerim...

2008-12-12T11:00:00.000-08:00

· Kul alnını yere değdirdiğinde, Rabbinden başka kimseye muhtaç olmadığını kabullenir. Secde ile sadece kafasını değil, varlığını da toprağa indirir.

· Hazreti Ali ra efendimizin sözü: “Bugün amel var hesap yok. Yarın da hesap var, amel yok!”

· Bağışlama, menekşenin kendini ezen topuğa anında bulaşan güzel kokusudur.

· Sırf ayıptır diye helali haram edenlere, artık ayıplanmıyor diye haramı helal edenlere ne demeli? bizi yoktan var eden, hiç kimseler adımızı anmazken adımızı anıp insan eyleyen, herkes unuttuğunda da bizi unutmayacak olan kerem sahibi Rabbimize “ayıp” ediyor olmayalım?

· Halkın gözünden düşmeyeyim diye günahını halktan saklamak için dua ettiğin kadar, Hakkın gözünden düşmeyeyim diye de kendini günahtan saklamak için dua et.

· İnsanlar uykudadır, ölünce uyanırlar. (Hz. Ali ra - Hadis olduğu da rivayet edilir.)

· Dua, gurbette sıla sancısıdır.

· Dua, sözün sözden öte konuşmasıdır. dua sözün kıblesi, kalbin haccıdır.

· Ey Rabbim, bana “bugün”ümü “dün” olduğunda amel ekleme ihtiyacı duymayacak kadar verimli yaşat ki, “dün” eylediğim “bugün”lerin hesabınıkolay vereyim. Ameli olan-hesabı olmayan “bugün”lerimi, ameli olmayan-hesabı olan “dün”leri tamam eylemek üzere yaşat beni.

· Vermek istemeseydi, ısrarla istememizi ister miydi?

· Varlığa ben seninle agâhım / Var olan sensin ancak Allah’ım… (Midhat Baharî)

· Duada istediğimiz şeyden çok, isteyişimize, isteyebilir oluşumuza, istememizi isteyen Rabbimizin “kimimiz” olduğuna odaklanmalıyız.

· Allah’ım! bugün istediğimizi sonra da istemeyi nasip et.

· Seccade, içimizde Rabbimizi cc en çok sevenin en çok sevdiği yerdir. Seccade, içimizde Rabbimizce en çok sevilenin Rabbimizce en çok sevildiği yerdir. Seccade, içimizde bizi en çok seven En Sevgili’nin sas bizi görmekle en çok sevindiği yerdir.

· Allah’ım bizi dilsizlikten koru! Allah’ım bizi ifade edemediklerimizle de kabul eyle!

· Şairler, susturduğumuz kalplerimizin çığlığıdır: Manayı boğan gömlekleri parçalamak için…

· Dua, gök kapılarını açıyor olmalı ki, dudağımıza değer değmez kalbimize “Yağmur”lar indiriliyor.

· Hamd ederek, Allah’a cc minnet borcumuzu ödeyemiyoruz; O’na daha çok borçlanıyoruz. O2na borçlu kalmak ne büyük bir zenginliktir… Ah bir bilebilsek!

· Gurbeti gurbet bilmeyen, Sıla’yı ara mı hiç? Zulmeti zulmet görmeyen ışığa koşar mı hiç?

· İlahi! Zatından sıhhat ve afiyet, bir de güzel ahlak isterim.

· İyi ki salavatlar var da, söyleyemediklerimizin hepsini Mübarek Elçi’nin sas mübarek avuçlarına yığıyoruz: “Salavattan öte ne söylenebilir” ki…

· Duada istediğimiz şey bahanedir. Aslolan istediğimiz şey değil, isteyişimizdir.

· İradî seçimlerimizin ardındaki İlahi İrade’yle bütünleşebilmek için, duası edilen herşeyde O’na cc muhtaç olduğumuzu görüyoruz yeniden. Ve anlıyoruz ki, Allah cc istemedikçe biz isteyemeyiz.

· İmkansızlık seni bağlar, O’nu cc bağlamaz. O’nu bağlamayan yerlerde senin duaya bağlanman gerek. Dua eşittir bağ…

· Günahı nedeniyle Rabbinin rahmetinden ümit kesen, sevabı nedeniyle Rabbinden cennet alacağı olduğunu sanan kadar aldanış içinde olmalı.

· Bana bakan O’nu cc hatırlıyor mu? Beni dinleyen kulağını O’nun cc sözlerine yaklaştırıyor mu? Perdenin en talihsizi ve en insafsızı, açılabilir bir perde olduğunu unutturan, ardında bir pencere sakladığını inkar eden perde değil midir?

· Ne tatlıdır eksiğini, kusurunu bilip sadece O’nun cc affını uman, sadece O’nun cc bağışlamasıyla aklanabileceğini bilen, boynu bükük, gözü yaşlı, mahcup ve utanmış “tuzu eksik bir helva” olmak…

· Öyleyse gelin kendimizi çok günahkar bilme halini, umutsuzluk sebebi değil, Rabb-i Rahim’in cc af dergahına daha içten, daha iştahlıca bir yakınlık vesilesi bilelim. “Senden başka kime gideyim ki..” çaresizliğini, çarenin yalnız O’nda cc olduğunu içten içe bilme halini, samimi tazarrularımız için, gözü yaşlı yakarışlarımız için başlangıç eyleyelim.

· “Sana, yalnız sana kulluk edebilelim diye, Senden yalnız Senden yardım isteriz.” Çünkü, yalnız Allah’a cc kul olmak da yalnız Allah’ın cc yardımıyladır.

· Olanın da, olmayacak olanın da, olabilenin de O’nun cc “Ol!”uruna bağlı olduğunu bildiğimiz o titrek açıklıkta duaya devam…

· Hep zor zamanlarda elimizi açacağımızı sanarak büyüdük. ama öğrendik ki öyle dğilmiş bu. Kuşlar zor zamanda kaldığı için dua etmiyor. Çiçekler her an duada…

· Demek ki insan “bir göz açıp kapama süresince” kendi felaketini hazırlayabilen bir karara varabiliyor.

· “Hamdım, yandım, piştim… Elhamdülillah” [Mevlânâ] - Ham olduğunu bil ki yanmaya razı olasın. Yanmayı göze al ki pişesin…

· Suyu sudan istememeli; O’ndan, cc suya susamış dudakları veren O’ndan cc istemeli. Ancak o zaman, suyun dudağımıza serinlik vermesi gibi, dua da ruhumuza serinlik verir.

· Sonunda mehcubiyet ve mahviyet olan bir günah, sonunda kibir ve gurur olan bir sevaptan daha yakın ediyor bizi Rabbimize…

· Rabbim, bana istememeyi isteyebilmeyi nasip et. (Hz. Yusuf’un as duası…)